بوف بینا

X

بوف بینا بوف بینا

تعجب
	در حاشیه یکی از پارکهای بزرگ شهر در خیابان امیر آباد مجسمه ی مردی ست شاید از برنز یا فلز دیگر که روی یک صندلی سنگی نشسته است و به پارک نگاه می کند او بسیار طبیعی ست و کمی هم خسته او را طوری ساخته اند که خم به ابرو نمی آورد او را طوری ساخته اند که درد را حس نمی کند او را طوری ساخته اند که ظاهرا چیزی نمی شنود چیزی نمی بیند چیزی نمی گوید و هیچ آرزویی و غصه یی ندارد او را دقیقا برای کنار پارک خوشبخت ساخته اند در زمستان گذشته من با این مجسمه دوست شدم چرا که هر روز صبح زود برای ورزش به این پارک می رفتم چرا که می توانستم گهگاه چند کلمه یی با او درد دل کنم به رازداری او مطمئن بودم و او را به چشم سنگ صبور قصه ها نگاه می کردم من در زمستان گذشته بعد از اینکه با مجسمه دوست شدم هفت و شاید هم هشت روز با او درددل کردم فقط هفت یا هشت روز و در آخرین روزی که با او درددل کردم ناگهان ترکید با صدایی وحشتنک و من خیلی تعجب کردم البته نه برای اینکه مجسمه ترکید .... *** حالا چند جای مجسمه را وصله پینه کرده اند و به من هم گفته اند کنار آن مجسمه ننشینم یعنی نوشته اند : دست نزنید ‚ تازه تعمیر است من هنوز هم متعجبم و گمان می کنم تا روزی که بمیرم متعجب باقی بمانم البته نه برای اینکه مجسمه ترکید از کتاب در حد توانستن شعر گونه هایی از نادر ابراهیمی نوشته شده توسط بوف بینا در شنبه سی و یکم شهریور 1386ساعت 22:29 \| لینک \|

شنيدم‌ كه‌ چون‌ قوي‌ زيبا بميرد
	شنيدم‌ كه‌ چون‌ قوي‌ زيبا بميرد فريبنده‌ زاد و فريبا بميرد شب‌ مرگ‌ تنها نشنيد كه‌ موجي‌ رود گوشه‌اي‌ دور و تنها بميرد در آن‌ گوشه‌ چندان‌ غزل‌ مي‌سرايد كه‌ خود در ميان‌ غزل‌ها بميرد گروهي‌ برآنند كاين‌ مرغ‌ زيبا كجا عاشقي‌ كرد، آنجا بميرد. شب‌ مرگ‌ از بيم‌، آنجا شتابد كه‌ از مرگ‌ غافل‌ شود تا بميرد من‌ اين‌ نكته‌ گيرم‌ كه‌ باور نكردم‌ نديدم‌ كه‌ قويي‌ به‌ صحرا بميرد چوروزي‌ از آغوش‌ دريا برآيد شبي‌ هم‌ در آغوش‌ دريا بميرد تو درياي‌ من‌ بودي‌، آغوش‌ وا كن‌ كه‌ مي‌خواهد اين‌ قوي‌ تنها بميرد نوشته شده توسط بوف بینا در شنبه سی و یکم شهریور 1386ساعت 21:12 \| لینک \|

بیکرانه
	در انتهای هر سفر در آیینه دار و ندار خویش را مرور می کنم این خاک تیره این زمین پاپوش پای خسته ام این سقف کوتاه آسمان سرپوش چشم بسته ام اما خدای دل در آخرین سفر در آیینه به جز دو بیکرانه کران به جز زمین و آسمان چیزی نمانده است گم گشته ام ‚ کجا ندیده ای مرا ؟ حسین پناهی روحش شاد نوشته شده توسط بوف بینا در شنبه سی و یکم شهریور 1386ساعت 19:52 \| لینک \|

تولدت مبارک خواهر خوبم
	امروز تولد بهترین خواهر روی زمین و یه جورایی به خاطر اون بود که تصمیم گرفتم اینجا رو شروع کنم. بازم تولدت مبارك . ان شاالله 100 سال زنده باشي نوشته شده توسط بوف بینا در شنبه سی و یکم شهریور 1386ساعت 14:25 \| لینک \|

به نام خداوند بخشنده و مهربان
	در زندگي زخم هايي هست كه مثل خوره روح را آهسته در انزوا مي خورد و مي تراشد. اين دردها را نمي شود به كسي اظهار كرد، چون عموما عادت دارند كه اين دردهاي باورنكردني را جزو اتفاقات و پيش آمدهاي نادر و عجيب بشمارند و اگر كسي بگويد يا بنويسد، مردم بر سبيل عقايد جاري و عقايد خودشان سعي مي كنند آنرا با لبخند شكاك و تمسخر آميز تلقي بكنند . زيرا بشر هنوز چاره و دوائي برايش پيدا نكرده نوشته شده توسط بوف بینا در شنبه سی و یکم شهریور 1386ساعت 14:10 \| لینک \|

دوباره به آفتاب سلامی دوباره دادم!
	سلام می کنم به باد، به بادبادک و بوسه، به سکوت و سوال و به گلدانی، که خواب ِ گل ِ همیشه بهار می بیند! سلام می کنم به چراغ، به «چرا» های کودکی، به چالهای مهربان ِ گونه ی تو! سلام می کنم به پائیز ِ پسین ِ پروانه، به مسیر ِ مدرسه، به بالش ِ نمنک، به نامه های نرسیده! سلام می کنم به تصویر ِ زنی نِی زن، به نِی زنی تنها، به آفتاب و آرزوی آمدنت! سلام می کنم به کوچه، به کلمه، به چلچله های بی چهچه، به همین سر به هوایی ِ ساده! سلام می کنم به بی صبری، به بغض، به باران، به بیم ِ باز نیامدن ِ نگاه ِ تو... باورکن من به یک پاسخ کوتاه، به یک سلام ِ سر سری راضیم! آخر چرا سکوت می کنی؟ ● یغما گلرویی نوشته شده توسط بوف بینا در شنبه سی و یکم شهریور 1386ساعت 12:1 \| لینک \|