مي گي خوب باش آروم باش ... خوبم ! چرا كه نه ؟! مگه شما خوب نيستين؟؟؟ از صبح دارم تلاش مي كنم خوب باشم اينم نتيجه اش حالا خوبم ديگه آروم گرفتم فقط به چشمهاش نگاه مي كنم ...ندا

چیزی از این سی آست لعنتی نمی دونم اصلا نمی تونم مسایل رو قضاوت یا تجزیه و تحلیل کنم اما من نگرانم برای همه اتفاقاتی که نباید می افتاد اما افتاد ازکشته شدن اون دانشجوی دکترای هوا فضا که قلبمو لرزوند بگیر تا قطع شدن اس ام اس ها که من نه علاقه ای بهشون نه زیاد کارم باهاش راه می افته ... قاطی کردم دقیقا آخرین بار که خندیدم یادمه روز جمعه بود یعنی رفتیم رای دادیم بعد رفتیم شام بیرون بعد ساعت ۱ بامداد خونه بودیم از شوهر خواهره خواستم یه سر به نت بزنه ببینه آرا چطوره نتیجه شمارش همون موقع خبر از همه چیز می داد با ناراحتی خوابیدم بماند تا صبح چند بار بیدار شدم و هی فکر کردم داره اتفاقی می افته بعد اون اتفاق افتاد من کل روز رو تو بهت بودم از اون روز تا الان من نه خندیدم !!!... نه موزیکی گوش کردم! نه ... به خواهره می گم حالا می شه حس مردم رو توی دوران انقلاب و جنگ درک کرد این که آدمها حوصله هیچ چیزی رو نداشتن اینکه حتی مراسم عروسیشون بدون شادی بود برام جای تعجب داشت اما این روزا وقتی حوصله هیچ صدایی رو نداشتم کاملا درک می کنم حال اون روز مردم رو ...

تمام نگرانیم برای امرزو ساعت چهار عصر به قول بانو بیقرار خدایا ایران رو بغل کن .

حتما بخونید  دقیقا حکایت این روزهای ماهستش ...

عکس ها یی از تجمع اعتراضی جلوی کنسولگری ایران در دبی

کاش ایران بودم ...

گیس طلا بعد خوندن این مطلب دلم برای بودن اونجا لک زد ...

اما گویا این روزا باید دورو دورتر بود از وطن ...

تصور کن،
اگر خدا کارگردان متفاوتی باشد، باید آخر فیلم زندگی برعکس اکثر فیلم‏ها، قهرمان بمیرد و ضد قهرمان پیروز شود.

 گوریل فهیم

با من اكنون چه نشستن‌ها، خاموشي‌ها
با تو اكنون چه فراموشي‌هاست
چه كسي مي‌خواهد
من و تو ما نشويم
خانه‌اش ويران باد
من اگر ما نشوم، تنهايم
تو اگر ما نشوي،
خويشتني
از كجا كه من و تو
شور يكپارچگي را در شرق
باز برپا نكنيم
از كجا كه من و تو
مشت رسوايان را وانكنيم
من اگر برخيزم
تو اگر برخيزي
همه بر مي‌خيزند
من اگر بنشينم
تو اگر بنشيني
چه كسي برخيزد؟
چه كسي با دشمن بستيزد؟
چه كسي
پنجه در پنجه‌ي هر دشمن دون
آويزد
دشت‌ها نام تو را مي‌گويند
كوه‌ها شعر مرا مي‌خوانند
كوه بايد شد و ماند،
رود بايد شد و رفت،
دشت بايد شد و خواند
در من اين جلوه‌ي اندوه زچيست؟
در تو اين قصه‌ي پرهيز كه چه؟
در من اين شعله‌ي عصيان نياز،
در تو دمسردي پاييز - كه چه؟
حرف را بايد زد!
درد را بايد گفت!
سخن از مهر من و جور تو نيست
سخني از
متلاشي شدن دوستي است،
و بحث بودن پندار سرور آور مهر
آشنايي با شور؟
و جدايي با درد؟
و نشستن در بهت فراموشي ـ
ـ يا غرق غرور؟!
سينه‌ام آينه‌اي است
با غباري از غم
تو به لبخندي از اين آينه بزداي غبار
آشيان تهي ‌دست مرا،
مرغ دستان تو پر مي‌سازد
آه مگذار، كه دستان من آن
اعتمادي كه به دستان تو دارد به فراموشي‌ها بسپارد
آه مگذار كه مرغان سپيد دستت
دست پرمهر مرا سرو تهي بگذارد
من چه مي‌گويم، آه...
با تو اكنون چه فراموشي‌ها؛
با من اكنون چه نشستن‌ها، خاموشي‌هاست
تو مپندار كه خاموشي من،
هست برهان فراموشي من
من اگر برخيزم
تو اگر برخيزي
همه بر مي‌خيزند»

سکوت می کنم به احترام همه کسایی که عاشقانه تلاش کردند! اما ...

امروز مامان به جای من رفت مکه ...

روزهایی رسیده است که باید سکوت کرد، باید به آسمان نگریست، شاید عذابی که خداوند بشارت داده است زودتر بیاید.

مطرود

مناظره ها رو کامل نمی بینم تیکه تیکه و از طریق اینترنت دنبال می کنم  اما چیزی که اذیتم می کنه این بحث و جدلهاست این که به حای دادن اطلاعات از برنامه هاشون فقط پته های هم رو می ریزن رو آب ، باور کنید ما خودمون می دونیم دارید چه کار می کنید نمی خواد این همه آشکارا بگید بعد هم به نظر من با این کار فقط شرم و حیا از بین می ره و همون یک کم هم که از مردم می ترسیدند دیگه نمی ترسن می گن اینا که می دونن ...

می دونین چیه ؟ ! اگه یک صدم این همه اتحاد این همه نگرانی بعد انتخابات با مردم باشه باور کنید ایران درست می شه یا لااقل توی مسیر درست شدن می افته می گید نه امتحان کنید...

خدایا اینارو ول کن خودت خوبی؟

جدی کاری از دستم برنمیاد آروم نشستم و هی این کتاب رو زیر و رو می کنم حوصله هیچی رو ندارم می رم نت باز هم حوصله ندارم مناظره می بینم سرم گیج می ره قبل ایران رفتن به نتیجه رسیدم که به کی رای بدم اما بعدش با دیدن این تبلیغات و شورو هیجان مردم ،من یه جورایی سر در گم شدم نمی دونم چه کار کنم بین این و اون و رای ندادن موندم ...دلم نمی خواد این بار اشتباه کنیم ! دلم نمی خواد این بار همه با تمسخر از رییس جمهورمون حرف بزنن... دلم نمی خواد اون مربی کنیایی حرفی بزنه دلم نمی خواد از تی وی که پخش می شه سرمو بندازم پایین... دلم می خواد انقدر اوضاع کشورم خوب بشه که این جزیزه رو رها کن و با شادی برگردم کشورم... فکر نکنم که اگه برگردم چی می شه دوست دارم بیام و بین اون همه زیبایی زندگی کنم دلم نمی خواد ورد زبون هموطنام ایرانیه دیگه باشه ... دلم می خواد با افتخار از هم حرف بزنیم دلم می خواد ...

خدایا باورکن چیزای زیادی دلم نمی خواد چی می شد یه امروزو به حرفام گوش می دادی چه می شد؟؟؟! هان اصلا امروز مال من می شد بعد من برات می گفتم که چیا می خوام باور کن برات مثل آب خوردن انجامش می گی نه امتحان کن ...

۳سال پیش همچین شبی آریا دنیا اومد ۰۶/۰۶/۰۶ روز شیطان (بنا به اعتقاد بعضی ها ) برابر با ۱۶ خرداد ۱۳۸۵ا ساعت ۱۲:۱۵ ...امشب هم مثل چند شب گذشته ( از وقتی از ایران برگشتم ) بعد از خواب کردن پدر و مادرش اومده تخت من و تصاحب کرده الان هم صدای نفسهاش رو می شنوم تولدش رو بنا به دلایلی هفته دیگه می گیریم ... عکسهاش رو خیلی اصرار کنید می ذارم به هر حال پست جدی بمونه برای اون موقع اما حالا که اینجا مثل یه گربه خوابیده تولدش رو تبریک می گم امیدوارم سالهای سال زنده باشی عشق خاله...

آدم آنقدر غرق خوش‏گذرانی در بهشت شد که یادش رفت به حوا محبت کند.
زن است دیگر،هیچ چیز نمی‏خواهد غیرازعشق، حقیقی باشد حتی اگر ازجانب شیطان باشد.

من آهسته و پیوسته از تو دور می شم ...

 یکم دیگه طاقت بیاری من و دیگه نمی بینی !

پ.ن: باید یه پست در مورد خرداد بنویسم به زودی ...

سفر ۱۰ روزه ام تموم شد الان اینجام دقیقا پشت میزم ... به لیلا زنگ زدم که من شرکتم می گه لامصب این تکنولوژی چه کار که نمی کنه همین قبل طلوع آفتاب اینجا بودی هاااا می گم آره حالا فرسنگها دورم ... دوباره اینجام نمی دونم خوشحالم یا نه اما اینجام ... می دونم اینجا کشورم نیست اما لحظه ای که از هواپیما پیاده شدم حس کردم وارد شهر خودم شدم  خیلی ها من رو می شناختن، خیلی ها به من سلام کردند ،لبخند زدند ،کمک کردند چمدونهام رو ببرم تو آسانسور، بهم خوش آمد گفتند، حتی گفتند که دلشون تنگ شده بود برام ...حالا حس خیلی از آدمهایی رو که دور از ایران هستن و نسبت به اون کشور حس تعلق می کنن رو درک می کنم من خیلی دیر به اینجا انس گرفتم خیلی دیر سالها طول کشید اما ...

 اما اگه درست به قضیه نگاه کنم انگار به هیچ جا تعلق ندارم آزاد و رها مثل ... یک پرنده حتی مثل یه قاصدک... مدتهاست که تصمیم گرفتم دیگه به کسی و چیزی و جایی تعلق نداشته باشم دوباره این سفرهام خیلی چیزهارو یادم داد خیلی آدمها رو دیدمو شناختم خیلی به خودم و خدام نزدیکتر شدم نمی دونم تو چطور خدا رو تصور می کنی اما خدا برای من آبیه ، سبزه ، قرمزه ، زرده ... اصلا همه چیزه شایدم شبیه تو! خود تو... مهم بودنشه که توی تمام لحظاتم هست حسش می کنم بهش ایمان دارم و باهاش عاشقانه زندگی می کنم ...

این سفرهم خوب بود مثل همه سفرهام با این تفاوت که کلی از دوستانی رو دیدم که خیلی دوست داشتم ببینمشون و مدتها بود که می شناختمشون...قبول دارم  یک کم آروم بودم اما خب این خصلت منه دیر به کسی انس می گیرم اما ابدی دفعه بعد شاید خیلی ...می بینمتون... 

می دونی حسم چیه؟! مثل همیشه ام ...! حتی بدتر از همیشه مات و مبهوت... حداقل چند روزی طول می کشه که به حالت عادی برگردم... این برام طبیعیه بارها و بارها در عرض این چندین سال برام تکرار شده از اونجا که ـ  می پرستمش اما کسی توش دوستم نداره!!! ( بی انصافیه می دونم ) شاید منظورم چیزی جز دوست داشتن معمولیه که همه نثارم می کنن ـ برمی گردم تقلا می کنم ، دست و پا می زنم انقدر می گم هی خوبی و آروم تا به آرامش می رسم اینبار هم همینم اما خوب می شم مثل همیشه ...

پستمو که می خونه می گه:

دوست: ميفهمم... بعدشم اينكه
دوست: اينقده بهش فكر نكن
دوست: چي كار داري
دوست: هي با خودت كلنجار ميري كه مال كجايي
دوست: تو اعظمي
دوست: همين
دوست: حالا هر جا كه ميخواي باش
من : rast migi

دوست:خوب پس به دلت دستور بده باز بشه...

مستقیم از فرودگاه اومدم سر کار ... خسته ام...